Adiós plástico, hola quitosano.

Javier Fernández, doctor en nanotecnoloxía, ten como obxetivo reducir o consumo de plástico, e para iso investiga un material biodegradable chamado quitosano. Este podería abrir novas portas na mediciña, industria e impresión 3D. 
Para atopar con este material estudiou minuciosamente os caparazóns de insectos e crustáceos. Grazas a isto, deu coas bases para crear o shrilk, unha mezcla de quitosano e fibroína . Este material duplica a forza do plástico e ademais é biodegradable.
Como a seda encarecía moito o proceso para finalidades industriais, o equipo de Javier Fernández dou coa fórmula para crear o quitosano sen seda. Ademais de todas as características antes mencionadas, é un material moi barato.
O quitosano foi descuberto no século XIX, mais non se fixo famoso porque quedou á sombra doutro que se converteu no "material do século XX": o plástico.
Neste vídeo podemos ver como este material non entorpece o crecemento de seres vivos, como esta semente que se planta sobre unha base de quitosano:

Máis parecidos do que pensabamos

Ata agora, pensábase que só o home moderno desenrolara a faceta de diferenciación de tareas segundo o sexo, pero non é así. Un equipo de investigadores españoles descubriron que os neandertais tamén facían iso.
Analizaron 99 dentes incisivos e caninos de 19 individuos de tres lugares diferentes (El Sidrón en Asturias, L’Hortus en Francia e Spy en Bélxica) e poideron observar que hai diferencias no desgaste que sufriron os dentes, segundo foran de home ou de muller.

Neses dentes móstranse moitas estrías culturais que teñen que ver co seu modo de vida, como que usaban a boca como terceira man. Douse que nas mulleres eran máis longas ca nos homes. Estes presentan daños nos dentes superiores e nas mulleres, pola contra, nos inferiores. Por isto supoñían que as tarefas que realizaban eran diferentes.

Pénsase que todos cazaban, pero que despois dividíanse as tarefas; por exemplo que os homes afilaban as armas e as mulleres traballaban a madeira.

Para máis información podedes visitar esta noticia.

Material repelente á auga.

Un equipo de investigadores da universidade de Rochester (EEUU), creou, mediante pulsos de láser, unha superficie metálica na cal, as gotas de auga rebotan a fóra do metal. Esto débese a unha propiedade que conseguiron atribuirlle que repele a auga, chamada superhidrofobia.
Se se continúa desenrolando esta propiedade, podría ser moi útil na sociedade, como evitar a conxelación nas ás dos avións ou incluso manter a limpeza de saneamentos en lugares con escasez de auga.
A técnica esta todavía está en proceso, polo que para debuxar un patrón dunha superdicie de poucos milímetros de metal, fai falla unha hora e mediante pulsos de láser moi potente.
Aquí vos deixo unha demostración do que fai esta superficie:

Creación dunha pel de silicio.

Combinando os últimos avances en nanotecnoloxía e neurociencia, un equipo de investigadores de Corea do Sur conseguiu crear unha piel artificial capaz de sentir casi todas as sensacións físicas humanas. Diseñaron unha matriz de silicio onde, capa a capa, colocaron minúsculos sensores de presión, calor ou humidade. Conectados aos nervios dun amputado, poderían devolverlle a capacidade de sentir.

Ainda non están disponibles no mercado, pero fixéronse manos biónicas que, por exemplo, ouideron devolverlle a un amputado, a posibilidade usar un taladro. PEro sen embargo, teñen certos problemas, como que si se queima a prostesis, pode deixala en ferros.

Un equipo da Universidade Nacional de Seúl creou unha pel que podría recubrir as prótesis e dotalas da capacidade de sentir que ten a piel humana. En ésta unha serie de receptores sensoriales transmite sensacions táctiles e térmicas ao cerebro. Tamén pode sentirse varias á vez.

Non máis cancro polo albinismo

Mafalda Soto, unha farmacéutica galega afincada en Tanzania, leva máis de seis anos traballando en África co albinismo, e desde fai tres, produce, xunto cas súas compañeiras (Leah e Grace), a primeira crema solar para xente con esta alteración xenética producida en África
A xente debe protexer a súa pel desde que so pequenos, para evitar ten enfermidades graves nun futuro, e incluso cancro.
En Tanzania hai máis de 25000 personas albinas, e a súa esperanza de vida é de 30 anos; xa que non dispoñen de protectores solares; hai moi poucos e son moi caros. Os que teñen acceso a elas é porque son donadas por organizacións.

Mafalda chegou a Malaui no 2008 como voluntaria nunha ONG (Africa Directo), onde traballou nunha clínica. Alí comezou a traballar cos albinos e a preocuparse por todas as dificultades de vida que tiñan. Cando volveu a España, desde os Laboratorios da ONG onde traballaba, dedicouse a facer mesturas para atopar ca crema solar apropiada. No 2011 levou as posibles fórmulas a Tanzania para probalas con máis de 150 persoas albinas.

Comezouse a producir nun pequeno centro que fixeron alí. Consguir os ingredientes non era tan fácil, xa que alí non os había, e en Europa eran moi caros, polo que pediron axuda ao laboratorio químico líder a nivel mundial (BASF).

A crema chámase Kilisun, e está funcionando perfectamente, e queren difundir o producto por todo o mundo e que sexa gratis, para que todas as persoas albinas poidan usalo.

Soñan con lograr que algún día todas as persoas con esta alteración xenética poidan protexerse e  estar ao sol sin ningún riesgo.

Homo ergaster.

O homo ergaster é un homínido extinto, que provén de África e viviu fai máis de 1 millón de anos.
Ten unhas proporcións máis semellantes ás do homo sapiens que ás primeias especies de homínidos. Tiña unha altura de 1,9 metros e a súa capacidade cranial oscilaba entre os 700 e 850cc.
Posiblemente a duración dos ciclos vitais estea entre a do chimpancé e a nosa
Crese que foron os primeiros bifaces e que comían con regularidade carne; ou ben por medio da caza ou por actividade preeira.
Crese que Homo ergaster puido ser o primeiro homínido con capacidade para a linguaxe articulada. Sen embargo, a estructura das vértebras cervicais do Neno de Turkana parecen refutar tal hipótese, ainda que pode ser unha anomalía.
Outra hipótese é que puideron chegar a establecer relacións sociais complexas.

Hacia a curación do VIH.

Científicos españois están en proceso de desenrolar unha cura contra o SIDA. A súa intención é utilizar o cordón umbilical. ¿Cómo? Pois ben, o virus que causa esta enfermidade afecta aos glóbulos brancos do sistema inmunitario, inféctaos uníndose á proteína CCR5.

Hai unha mutación xenética nesa proteína, só presente no 1% da poboación, que fai que esas persoas non se infectan de sida.

O que farán será buscar entre todos os cordóns donados, os que teñan células con esa mutación. Aos pacientes, antes de recibir o trasplante de sange do cordón, destrueselles con quimioterapia as células sanguíneas (donde están as CCR5) y que están afectadas. Tras recibir o trasplante de médula repoblasa o sangue pero con células novas que incorporan a mutación, o que conleva que xa non podan ser invadidas por el virus del sida porque no tiene esa proteína o llave de entrada.

En principio, o tratamento só servirá para as persoas que teñan SIDA máis unha neoplasia no sangue, xa que é agresivo; pero por algo se comeza, non?